Logo

tel. +48 502 568 281

Dofinansowanie spółki z o.o.

26/02/2019 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Zdarza się, że w trakcie funkcjonowania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zachodzi konieczność jej dofinansowania, tj. pozyskania przez spółkę środków finansowych na bieżącą działalność lub inwestycje. Wówczas wspólnicy stają przed koniecznością wyboru najkorzystniejszej zarówno z ich punktu widzenia, jak i spółki formy jej dofinansowania. Chodzi o przede wszystkim o kwestie podatkowe.

 

Podwyższenie kapitału zakładowego spółki

Pierwszym sposobem dokapitalizowania spółki jest podwyższenie kapitału zakładowego spółki. Może to nastąpić poprzez podwyższenie wartości nominalnej udziałów istniejących lub ustanowienie całkowicie nowych (art. 257 § 2 k.s.h.).

Podwyższenie kapitału zakładowego co do zasady będzie neutralne podatkowo pod kątem podatków dochodowych. Niemniej jednak przy podwyższeniu kapitału zakładowego powstanie zobowiązanie z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych w stawce 0,5% od podstawy opodatkowania.  Zgodnie z art. 6 ust 9 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wartość tę pomniejsza się o koszty związane z procedurą jego podwyższenia, tj. o kwotę taksy notarialnej wraz z podatkiem od towarów i usług pobranej przez notariusza oraz opłaty związane z rejestracją zmian w KRS (500 zł). Pomimo, że podwyższenie kapitału zakładowego następuje dopiero z chwilą wpisania tej zmiany w rejestrze przedsiębiorców to PCC należy rozliczyć już wcześniej, tj. w terminie 14 dni od dnia podjęcia uchwały wspólników w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego.

 

Pożyczka

Drugim sposobem dofinansowania spółki jest pożyczka udzielona przez wspólników spółce. Pożyczka może być udzielona nieodpłatnie, tzn. bez oprocentowania, przy czym wiązać się to będzie z pewnymi konsekwencjami, o czym poniżej.

Udzielenie pożyczki spółce podobnie jak podwyższenia kapitału zakładowego co do zasady będzie neutralne podatkowo pod względem podatków dochodowych. Dla pożyczkodawcy udzielona pożyczka nie jest kosztem uzyskania przychodu, a zwrócona przychodem. Natomiast dla pożyczkobiorcy odwrotnie, tj. otrzymana pożyczka nie jest przychodem, a zwrócona kosztem jego uzyskania. Obowiązek podatkowy powstanie jednak w sytuacji, gdy wspólnik spółki z o.o. udzieli tej spółce nieoprocentowanej pożyczki. Otrzymanie gotówki w ramach nieoprocentowanej pożyczki stanowi bowiem przychód z nieodpłatnych świadczeń, którego wysokość stanowią odsetki, jakie należałoby uiścić w wolnym i niespekulacyjnym obrocie prawnym (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2011 roku, sygn.. akt II FSK 1938/09, publ. LEX).

Ewentualne skutki podatkowe mogą pojawić się również przy umorzeniu przez wspólnika pożyczki. W takiej sytuacji po stronie spółki (pożyczkobiorcy) może powstać przychód. Neutralność podatkowa odnosi się wyłącznie do należności głównej, tzn. kwoty pożyczki. Natomiast w odniesieniu do kosztów zaciągnięcia pożyczki będą one uznawane odpowiednio za przychód (dla wspólnika) i koszt uzyskania przychodu (dla spółki).

Warto również wskazać, że pożyczka udzielona spółce przez jej wspólnika jest zwolniona z podatku od czynności cywilnoprawnych (art. 9 pkt 10 lit i ustawy o podatku o czynności cywilnoprawnych).

 

Dopłata

Dofinansowanie spółki może nastąpić również poprzez wniesienie do niej dopłat. Zgodnie z art. 177 § 1 k.s.h. obowiązek wniesienia dopłat musi wynikać z postanowień umowy spółki. Ratio legis rozwiązania zawartego w art. 177 § 1 k.s.h. jest takie, że każdy wspólnik musi mieć świadomość, jakie dodatkowe zobowiązanie może zostać na niego nałożone wolą większości.

Również w odniesieniu do dopłat ustawodawca na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych przyjął koncepcję neutralności dopłat. Zarówno ich wniesienie, jak i zwrot nie stanowi przychodu lub kosztu po stronie wspólnika, jak i spółki. Tym samym, kwota dopłat wniesionych do spółki z o.o. nie jest uwzględniana przy ustalaniu wysokości podstawy opodatkowania w podatku CIT. Następuje to jednak pod warunkiem, że dopłaty zostały wniesione zgodnie z przepisami kodeksu spółek handlowych.

Dopłaty wspólników podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Stawka podatku od czynności cywilnoprawnych wynosi 0,5% podstawy opodatkowania (kwoty dopłat). Podatek powinien zostać zapłacony przez spółkę w terminie 14 dni od dnia podjęcia przez wspólników uchwały o wniesieniu dopłat.

Jak widać dofinansowanie spółki z o.o. może nastąpić na kilka sposobów. Wybór konkretnego rozwiązania zależy przede wszystkim od okoliczności i celu, jaki przyświeca dofinansowaniu.

Wierzytelność jako wkład w spółce z o.o.

01/03/2017 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Wspólnicy spółki z o.o. często zastanawiają się czy wierzytelność jaka przysługuje im wobec spółki, np. z tytułu pożyczki udzielonej spółce (o udzieleniu nieoprocentowanej pożyczki i jej skutkach możesz przeczytać tutaj)  może stanowić ich wkład do spółki. Otóż tak, wierzytelność jako wkład do spółki jest w pełni dopuszczalna.

Wierzytelność, jako wkład niepieniężny

Pierwsza możliwość dokonania konwersji wierzytelności na kapitał zakładowy polega na wniesieniu wkładu niepieniężnego (aportu) przez wspólnika w postaci wierzytelności, jaka przysługuje mu względem spółki. W takim przypadku dojdzie do konfuzji, tj. umorzenia tej wierzytelności.

Wierzytelność, jako wkład pieniężny

Druga możliwość dokonania konwersji polega na zobowiązaniu wspólnika do wniesienia wkładu pieniężnego do spółki, a następnie dokonanie umownego potrącenia wierzytelności wspólnika wobec spółki z tytułu pożyczki z wierzytelnością spółki wobec wspólnika z tytułu objęcie udziałów. Na skutek ww. czynności dojdzie do całkowitego umorzenia wierzytelności o niższej wartości.

Przykładowo, jeżeli na skutek uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego spółki wspólnik zobowiązał się do wniesienia wkładu pieniężnego w wysokości 10 000 złotych w zamian za X udziałów, zaś jemu przysługuje wierzytelność wobec spółki z tytułu udzielonej pożyczki w wysokości 12 000 zł to na skutek umownego potrącenia dojdzie do umorzenia wierzytelności niższej, tj. tej która przysługuje spółce z tytułu zobowiązania wspólnika do wniesienia wkładu pieniężnego. W takiej sytuacji wspólnik nie będzie zobowiązany już do zapłaty spółce kwoty 10 000 zł na podwyższenie kapitału zakładowego, albowiem to zobowiązanie na skutek potrącenia wygasło. Natomiast spółka zobowiązana będzie w dalszym ciągu do zapłaty na rzecz wspólnika kwoty 2 000 zł (12 000 – 10 000 = 2 000).

Konsekwencje podatkowe dla spółki przy wniesieniu wierzytelności na kapitał zakładowy

Dla spółki podwyższającej kapitał zakładowy ww. czynności są neutralne niezależnie od tego czy wniesienie wierzytelności zostanie potraktowane jako wniesienie wkładu pieniężnego czy niepieniężnego. Inaczej natomiast kształtuje się sytuacja prawnopodatkowa dla wspólnika, albowiem skutku podatkowe uzależnione są od tego czy wkład ten będzie miał charakter pieniężny czy niepieniężny.

Konsekwencje podatkowe dla wspólnika przy wniesieniu wierzytelności na kapitał zakładowy

W przypadku wniesienia wierzytelności, jako wkładu niepieniężnego po stronie wspólnika powstanie przychód w wysokości wartości nominalnej objętych udziałów.  Natomiast jeżeli wkład będzie miał charakter pieniężny to wówczas po stronie wspólnika nie powstanie przychód, co bez wątpienia pod kątem podatkowym będzie korzystniejsze dla wspólnika.

Warto jednak wskazać, że pogląd o neutralności podatkowej wniesienia wkładu pieniężnego i potrącenia go z wierzytelnością względem spółki spotyka się z krytyką ze strony organów podatkowych i sądów administracyjnych. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2012 roku, sygn.. akt II FSK 1892/10 uznał, że  nie jest prawidłowe twierdzenie, że dokonując konwersji wierzytelności na kapitał zakładowy drogą potrącenia umownego, na co pozwala art. 14 § 4 k.s.h., można wywołać te same skutki podatkowe jakie powstać mogą jedynie w wyniku faktycznego przekazania środków pieniężnych na kapitał zakładowy zgodnie z art. 16 ust 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Kompensata nie prowadzi do realizacji świadczeń wzajemnych, a jedynie do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej, przy czym wierzytelności umarzają się do wierzytelności niższej a zobowiązania wzajemne wygasają. Przyjęta przy kompensacie forma wykonania świadczenia jest spełnieniem świadczenia poprzez zapłatę.

Jeszcze w innym orzeczeniu z dnia 25 marca 2015 roku, sygn.. akt II FSK 349/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że konwersja wierzytelności na udziały w kapitale zakładowym spółki z o.o. każdorazowo będzie stanowiła wniesienie do niej wkładu niepieniężnego.

Odmienne stanowisko

Oczywiście w judykaturze można spotkać również odmienne poglądy dotyczące charakteru wniesienie wierzytelności na kapitał zakładowy spółki i jego skutków podatkowych dla wspólnika. Za neutralnością podatkową opowiedział się m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 roku, sygn.. akt III SA/Wa 1845/15, który uznał, że o tym, czy konwersja wierzytelności przysługującej wspólnikowi wobec spółki na udziały przybierze postać wkładu pieniężnego lub niepieniężnego, decyduje treść uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że w przypadku gdy z umowy lub uchwały wynika sposób pokrycia udziałów wkładem pieniężnym, udziały zostają pokryte wkładem niepieniężnym w postaci wierzytelności wspólnika wobec spółki. Analogiczny pogląd wyrażony został także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3497/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt FSK 2066/04.

Konsekwencje podatkowe przy zbyciu udziałów

Wspomnieć również należy, że kwalifikacja podatkowa wniesienia wierzytelności do spółki tytułem wkładu ma znaczenie również przy zbyciu udziałów objętych w zamian za tą wierzytelność. Albowiem przy zbyciu udziałów objętych za aport kosztem uzyskania przychodu wspólnika z tytułu zbycia będzie co do zasady wartość nominalna objętych udziałów, zaś w przypadku zbycia udziałów objętych za wkład pieniężny wydatki poniesione na ich nabycie.

Nieruchomość rolna jako aport w spółce z o.o.

25/01/2017 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Od dnia 30 kwietnia 2016 roku wniesienie nieruchomości rolnej aportem do spółki z o.o. jest znacznie utrudnione, a wszystko na skutek nowelizacji ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego wprowadzającą szereg ograniczeń w obrocie ziemią rolną.

Czy ograniczenia w obrocie ziemią dotyczą wszystkich nieruchomości rolnych?

Nie, przepisów ustawy nie stosuje się bowiem do nieruchomości rolnych:

  1. wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, o którym mowa w ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
  2. o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha,
  3. będących drogami wewnętrznymi;

Ponadto ustawy nie stosujemy w zakresie nabycia udziałów lub ich części we współwłasności nieruchomości, o których mowa w pkt 2 i 3.

W związku z powyższym w sytuacji wniesienia aportem nieruchomości rolnej o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha przepisy ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego nie będą miały zastosowania, zaś wspólnik będzie miał swobodę w dysponowaniu nieruchomością i bez żadnych ograniczeń będzie mógł wnieść ją do spółki i w zamian za nią objąć w spółce udziały.

Wniesienie nieruchomości do spółki o powierzchni większej niż 0,3 ha

Natomiast w sytuacji, gdy nieruchomość rolna wnoszona jako aport do spółki przekracza swoją powierzchnią 0,3 ha,  Agencja Nieruchomości Rolnych działająca na rzecz Skarbu Państwa może złożyć oświadczenie o nabyciu tej nieruchomości za zapłatą równowartości pieniężnej odpowiadającej jej wartości rynkowej (art. 4 ust. 1 ustawy).

O wniesieniu nieruchomości rolnej do spółki, spółka powinna niezwłocznie zawiadomić Agencję w celu złożenia przez nią oświadczenia, o którym mowa w zdaniu poprzednim. Do zawiadomienia dołącza się wypis z ewidencji gruntów i budynków dotyczący nieruchomości rolnej stanowiącej przedmiot wkładu. Jeżeli Agencja w terminie miesiąca od daty otrzymania zawiadomienia nie skorzysta z ww. uprawnienia wówczas spółka stanie się właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Podstawą wpisu spółki do księgi wieczystej w takim przypadku stanowić będzie oprócz umowy przeniesienia własności, także dowód doręczenia Agencji zawiadomienia o oświadczeniu o wniesieniu aportu oraz jej oświadczenie, że nie korzysta z prawa nabycia albo upływ miesięcznego terminu do złożenia oświadczenia w tym przedmiocie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2005 roku, sygn.. akt V CK 249/05, publ. LEX).

Prawo pierwokupu udziałów w spółce

Pisząc o wniesieniu nieruchomości rolnej aportem do spółki nie można pominąć innej, istotnej kwestii, jaką jest prawo pierwokupu Agencji udziałów w spółce, która jest właścicielem nieruchomości rolnej (art. 3a ust. 1 ustawy). Ograniczenie to nie dotyczy jednak zbywania udziałów na rzecz osoby bliskiej, przez którą należy rozumieć zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, dzieci rodzeństwa, małżonka, osoby przysposabiające i przysposobione.

Wniesienie nieruchomości aportem, a podatek VAT

Czynność polegająca na wniesieniu do spółki aportu w postaci nieruchomości co do zasady będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w sytuacji, gdy osobą wnosząca wkład jest podatnik w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą,bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Powyższe oznacza, że w przypadku, gdy wkład w postaci aportu wnoszony jest przez osobę fizyczną, nie prowadzącą działalności gospodarczej oraz nie podejmującą żadnych czynności komercyjnych to taka czynność nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT

Natomiast na temat opodatkowania wkładów podatkiem dochodowym przeczytasz we wcześniejszym wpisie Opodatkowanie wkładów w spółce z o.o.

 

Wypłata dywidendy w formie niepieniężnej, a podatek VAT

19/01/2017 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Wypłata dywidendy w formie niepieniężnej stanowi nieodpłatne przeniesienie towarów i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Takie stanowisko po raz kolejny zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie tym razem w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 roku w sprawie I FSK 1728/16.

Czym jest dywidenda?

Na wstępie należy wyjaśnić czym jest dywidenda? Najogólniej rzecz ujmując dywidenda stanowi część zysku netto (po opodatkowaniu podatkiem dochodowym) spółki kapitałowej przeznaczona dla jedynego wspólnika albo akcjonariusza lub do podziału pomiędzy wspólników lub akcjonariuszy. Powyższe oznacza, że wypłata dywidendy jest jednostronnym świadczeniem spółki na rzecz udziałowca, przy czym przepisy kodeksu spółek handlowych nie określają formy wypłaty dywidendy, zatem może ona nastąpić w formie pieniężnej, co jest najpopularniejszą formą spotykaną w obrocie gospodarczym oraz w formie niepieniężnej (w naturze), np. poprzez przeniesienie prawa własności rzeczy. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że wypłata dywidendy jest szczególnym rodzajem czynności prawnej. Źródłem nabycia przedmiotu dywidendy i tytułem do uzyskania przysporzenia przez wspólnika spółki nie jest umowa cywilnoprawna, ale uchwała walnego zgromadzenia wspólników w oparciu o odpowiednie zapisy umowy spółki.

Co podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Natomiast na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów (rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie nieodpłatne przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności darowizny, pod warunkiem jednak, że podatnikowi przysługiwało prawo do całkowitego albo częściowego odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Przez przekazanie należy rozumieć definitywne wyzbycie się władztwa nad towarem, przeniesienie prawa do rozporządzania tą rzeczą na inną osobę. Dla opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów bez znaczenia pozostaje cel takiego przekazania. Ponadto nie ma również znaczenia to, czy przekazanie następuje w wykonaniu nakazu wynikającego z przepisów prawa, ewentualnie nakazu organu (zob. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX 2015).

Wypłata dywidendy w formie niepieniężnej, a podatek VAT

Przekładając ww. rozważania na obowiązek opodatkowania podatkiem VAT wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej należy wskazać, że opodatkowanie dywidendy rzeczowej jest zgodne z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT wyrażającej się tym, że określone transakcje podlegają temu podatkowi niezależnie od formy, w której zostały dokonane, również zbycie nieruchomości czy też innych towarów w formie wypłaty dywidendy. Jeżeli w ramach wypłaty dywidendy zamiast wypłaty pieniędzy spółka będzie przekazywać prawo własności nieruchomości to nastąpi nieodpłatne przekazanie towaru opodatkowane podatkiem VAT, o ile spełnione są warunki z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT., tj. spółce dokonującej wypłaty dywidendy niepieniężnej przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Stanowisko sądów administracyjnych 

Powyższy problem był już niejednokrotnie przedmiotem zainteresowania sądów administracyjnych. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku  z dnia 23 października 2013 roku w sprawie I FSK 1503/12 uznał, że dywidenda niepieniężna w spółce komandytowo-akcyjnej, należna akcjonariuszom, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przedmiotem opodatkowania w takiej sytuacji nie jest bowiem dywidenda, lecz nieodpłatna dostawa towarów lub nieodpłatne świadczenie usług. Analogiczne stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 23 października 2013 roku, sygn.. akt I FSK 1654/12, z dnia 23 stycznia 2014 roku, sygn.. akt I FSK 202/13 oraz z dnia 3 czerwca 2014 roku, sygn.. akt I FSK 956/13.

Odpowiedzialność za zawyżenie aportu

12/09/2016 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Kapitał spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może być pokryty przez wspólników wkładami pieniężnymi lub niepieniężnymi.  Ustawodawca nie zdefiniował wprost co może być przedmiotem wkładu niepieniężnego (aportu), a jedynie ograniczył się do wskazania, że przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej nie może być prawo niezbywalne lub świadczenie pracy lub usług. Powyższe oznacza,  że wszystko to co nie stanowi prawa niezbywalnego lub świadczenia pracy lub usług posiada zdolność aportową i może zostać wniesione do spółki w zamian za objęcie w niej udziałów.

Jeżeli wkładem do spółki w celu pokrycia udziału ma być w całości albo w części wkład niepieniężny (aport), umowa spółki powinna szczegółowo określać przedmiot tego wkładu oraz osobę wspólnika wnoszącego aport, jak również liczbę i wartość nominalną objętych w zamian udziałów. Przepisy kodeksu spółek handlowych nie nakazują jednak dokonania wyceny wkładów lub ich weryfikacji przez podmiot zewnętrzny (np. biegłego rewidenta), co w konsekwencji stwarza niebezpieczeństwo przeszacowania wartości aportu. I o ile zaniżenie wartości aportu (tj. przyjęcie niższej wartości aportu od jego rzeczywistej, realnej wartości) nie ma ujemnych konsekwencji w stosunku do wspólników bądź samej spółki, a nadto nie powoduje nieważności umowy spółki i pozostaje bez wpływu na ewentualną odpowiedzialność spółki w razie jej niewypłacalności (por. uchwała Sadu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1993 roku, sygn. akt III CZP 23/93) to zawyżenie wartości wkładu niepieniężnego nie jest już tak neutralne dla odpowiedzialności wspólnika i zarządu spółki.

Znaczne zawyżenie wartości aportu w stosunku do jego wartości zbywczej w dniu zawarcia umowy spółki nakłada bowiem na wspólnika, który wniósł wkład oraz na członków zarządu, którzy wiedząc o tym, zgłosili spółkę do rejestru, obowiązek wyrównania spółce brakującej wartości (art. 175 k.s.h.). Odpowiedzialność za zawyżenie wartości aportu dotyczy wnoszenia aportów przy tworzeniu spółki, jak i przy podwyższaniu kapitału zakładowego. Ponadto odpowiedzialność ww. podmiotów odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której nastąpiło znaczne zawyżenie aportu w stosunku do wartości zbywczej. Znaczne zawyżenie wartości aportu wystąpi wówczas, gdy jego wartość jest zdecydowanie nadmierna i jest niczym nieusprawiedliwiona (por. A. Kidyba, Spółka z o.o. Komentarz, 2002, s. 272). Z kolei odniesienie do wartości zbywczej należy rozumieć w ten sposób, że jest to zwykła cena, jaką można by uzyskać przy zbyciu przedmiotu aportu w dniu zawarcia umowy spółki (por. A. Kidyba, Spółka z o.o. Komentarz, 2002, s. 273).

Jak zostało wskazane powyżej odpowiedzialność za znaczne zawyżenie aportu ponosi wspólnik, który wniósł wkład oraz członkowie zarządu, którzy mając wiedzę o wadzie aportu zgłosili wniosek o wpis do rejestru przedsiębiorców. Odpowiedzialność ww. podmiotów jest solidarna i ogranicza się wyłącznie do wyrównania różnicy pomiędzy wartością zbywczą, a wartością przyjętą w umowie spółki. Warto wskazać, że ww. odpowiedzialność nie ma charakteru odszkodowawczego i jest odpowiedzialność wobec spółki, a nie jej wspólników czy wierzycieli. W związku z powyższym dla powstania odpowiedzialności z tytułu zawyżenia aportu nie musi zaistnieć szkoda w majątku spółki. Bez znaczenia jest także wina lub brak winy osób zobowiązanych do wyrównania brakującej różnicy.

W tym miejscu warto wskazać, że odpowiedzialność ww. podmiotów nie może zostać wyłączona. W związku z czym wszelkie postanowienia umowne lub późniejsze oświadczenia w imieniu Spółki o zrzeczeniu się roszczeń należ uznać za nieważne.

Opodatkowanie wkładów w spółce z o.o.

03/08/2016 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Obowiązek wniesienia wkładów do spółki z ograniczoną odpowiedzialną spoczywa na każdym wspólniku przystępującym do spółki. Wkłady te mogą przybrać postać pieniężną lub niepieniężną (tzw. aport), przy czym w stosunku do tych ostatnich kodeks spółek handlowych przewiduje dodatkowe wymogi formalne. Podejmując decyzję co będzie przedmiotem wkładu należy wziąć także pod uwagę aspekt podatkowy i opodatkowanie wkładów w spółce z .o.o., albowiem powstanie ewentualnego obowiązku podatkowego uzależnione jest co do zasady od tego co jest przedmiotem wkładu.

I tak wniesienie wkładu pieniężnego jest neutralne podatkowo zarówno dla spółki, jak i wspólnika, gdyż po stronie spółki nie stanowią one przychodu, zaś po stronie wspólnika wydatki poniesione przez niego na objęcie tych udziałów do momentu ich zbycia nie stanowią u niego kosztów przychodów. Natomiast przy wkładach niepieniężnych powstanie ewentualnego obowiązku podatkowego uzależnione jest od przedmiotu wkładu niepieniężnego, a mianowicie czy aport stanowi przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część czy też do spółki wnoszone są inne składniki majątkowe nie posiadające cech zorganizowanego zespołu składników niematerialnych i materialnych.

Zatem dla celów podatkowych ważne jest prawidłowe ustalenie czy wnoszony przez nas aport stanowi zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ k.c. lub jego część. W tym miejscu wskazać należy, że przedsiębiorstwo stanowi minimum dóbr, środków oraz zasobów, jakie są konieczne do podjęcia działalność, jaka była prowadzona przez osobę wnoszącą ww. wkład. Ocena, czy doszło do nabycia przedsiębiorstwa jest więc możliwa in concreto, a miarodajne jest ustalenie, czy nabyto minimum środków, bez których kontynuowanie przez nabywcę działalności gospodarczej realizowanej przed zbyciem nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 września 2002 roku, sygn.. akt I SA/Wr 2713/00, publ. LEX). Strony – jak wynika z art. 55² k.c. – mają pozostawioną swobodę co do tego, jakie elementy tworzące pojęcie przedsiębiorstwa objąć przedmiotem czynności prawnej, z tym że swoboda w wyłączaniu poszczególnych składników nie może iść tak daleko, aby zakres wyłączeń przekreślił istotę przedsiębiorstwa. Dlatego też zbycie przedsiębiorstwa powinno obejmować co najmniej te składniki, które determinują funkcje spełniane przez przedsiębiorstwo (por. wyrok Sądu Najwyższego  z dnia 17 października 2000 r., sygn.. akt I CKN 850/98, publ. LEX).

Natomiast zorganizowaną część przedsiębiorstwa stanowi organizacyjnie i finansowy wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych, który mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Ustalenie czy wkład stanowi przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część jest o tyle istotne z punktu widzenia wspólnika, że zgodnie z przepisami ustaw o podatkach dochodowych przychód powstały przy wniesieniu przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części jest zwolniony od opodatkowania. Powyższe oznacza, iż w takim przypadku podobnie jak przy wkładach pieniężnych wspólnik na dzień wniesienia aportu nie ma obowiązku zapłaty podatku dochodowego, zaś obowiązek podatkowy zostaje odroczony do dnia zbycia udziałów objętych w zamian za aport..

Inaczej przedstawia się natomiast sytuacja w przypadku wniesienia aportu w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Przychód ustala się bowiem już na dzień wniesienia aportu (objęcia udziałów), tj. na dzień zarejestrowania spółki lub dokonania w rejestrze wpisu w przedmiocie podwyższenia kapitału. Co do zasady przychodem będzie nominalna wartość objętych udziałów w zamian za wkład niepieniężny, zaś koszt będzie uzależniony od rodzaju aportu (wierzytelności, środek trwały polegający amortyzacji itp.). Zatem dochodem będzie różnica pomiędzy wartością aportu na dzień jego wniesienia, a wartością na dzień jego nabycia lub wytworzenia pomniejszona o ewentualne koszty, jakie miały miejsce w tym okresie (no. opłaty notarialne).

Natomiast jeżeli wspólnik, który dokonał nabycia udziałów w zamian za aport (nie będący przedsiębiorstwem lub jego zorganizowaną częścią) dokona ich zbycia to z reguły kosztem uzyskania przychodu będzie wartość nominalne udziałów na dzień ich objęcia (wniesienia wkładu niepieniężnego). Powyższe oznacza, że przy wkładach niepieniężnych, nie stanowiących przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części wspólnik uiszcza podatek na dwóch etapach, tj. na dzień wniesienia aportu oraz na dzień zbycia udziałów. Jednakże w tym ostatnim przypadku obowiązek podatkowy powstanie wyłącznie wówczas, gdy wartość rynkowa udziałów na dzień zbycia będzie wyższa aniżeli na dzień ich objęcia. Jeżeli będzie odwrotnie to u wspólnika powstanie strata.

Odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki jawnej

18/07/2016 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Pomimo, iż spółka jawna jest niezależnym od wspólników podmiotem posiadającym zdolność prawną, co w konsekwencji pozwala jej na zaciąganie we własnym imieniu zobowiązań to już odpowiedzialność za te zobowiązania może zostać przerzucona na wspólnika. Zgodnie bowiem z art. 22 § 2 k.s.h. każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Z istoty solidarności wynika, że spółka jawna i jej wspólnicy są zobowiązani w ten sposób, iż wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich tych podmiotów łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregoś z dłużników zwalnia pozostałych. Solidarna odpowiedzialność wspólników spółki jawnej i samej spółki nie może być wyłączona ani ograniczona ze skutkiem wobec wierzycieli (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2013 roku, sygn. akt III CZP 108/12, publ. OSNC 2013, nr 9, poz. 107).

Wcześniej jednak egzekucja z majątku spółki

O ile odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki jawnej jest osobista, nieograniczona i solidarna to wierzyciel spółki jawnej w pierwszej kolejności ma obowiązek prowadzenia egzekucji z majątku spółki, zaś dopiero w razie jej bezskuteczności może wszcząć egzekucję przeciwko wierzycielowi. W tym wyraża się bowiem subsydiarność (wtórność) odpowiedzialności wspólnika, przy czym występuje ona dopiero na etapie egzekucji. Powyższe oznacza, że wierzyciel ma prawo wniesienia powództwa przeciwko wspólnikom zanim jeszcze egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Inaczej rzecz ujmując przesłanka bezskuteczności egzekucji nie podlega badaniu na etapie postępowania rozpoznawczego. Wierzyciel nie może jednak uzyskać tytułu wykonawczego i prowadzić egzekucji przed wykazaniem bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, gdyż musi podjąć próbę zaspokojenia się z majątku spółki, a dopiero gdy okaże się to nieskuteczne może skierować egzekucję do majątku osobistego wspólników. Analiza subsydiarnej odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej za jej zobowiązania prowadzi do wniosku, iż badanie tej przesłanki powinno następować dopiero na etapie postępowania klauzulowego, skoro nadanie klauzuli wykonalności warunkuje przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2014 roku, sygn.. akt I ACa 752/13, publ. LEX).

Regres wspólnika do spółki i pozostałych wspólników

Wspólnik spółki jawnej, który spełnił świadczenie na rzecz wierzyciela tej spółki, może żądać od innego jej wspólnika zwrotu odpowiedniej części tego świadczenia wraz z kosztami procesu wytoczonego, przeciwko niemu, chyba że pozwany wspólnik skutecznie podniesie zarzut wadliwego prowadzenia procesu przez wspólnika pozwanego przez wierzyciela (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2013 roku, sygn.. akt III CZP 108/12, publ. LEX). Należy jednak pamiętać, iż o ile nie jest możliwe w drodze umowy wyłączenie czy ograniczenie odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki jawnej ze skutkiem wobec osób trzecich (wierzycieli spółki) to możliwe jest wprowadzenie przez wspólników w drodze umowy modyfikacji dotyczących regresu. Przykładowo wspólnicy mogą ustalić, iż w przypadku zaspokojenia się przez wierzyciela z majątku jednego ze wspólników, wspólnik ten nie będzie miał prawa dochodzić zwrotu spełnionego świadczenia od pozostałych wspólników.

Odpowiedzialność nowego wspólnika spółki jawnej

Jeżeli jesteś nowym wspólnikiem,  przystępującym do spółki musisz pamiętać, że również odpowiadasz za zobowiązania spółki powstałe przed dniem przystąpienia. Albowiem osoba przystępująca podlega wszelkim zasadom odpowiedzialności, o których była mowa w art. 31 k.s.h. tj. odpowiedzialności osobistej, nieograniczonej, solidarnej i subsydiarnej.

Podatkowa odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki 

Wspólnik spółki jawnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki (art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej). Powyższą zasadę stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem oraz zobowiązań z tytułu nadpłat, zwrotu podatków oraz nienależnego pobranego wynagrodzenia płatników lub inkasentów powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Zaznaczyć należy, iż przepis art. 115 § 1 o.p. nie przewiduje jako przesłanki odpowiedzialności wspólników spółki jawnej bezskuteczności egzekucji Dopuszczalne jest zatem orzekanie o odpowiedzialności wspólników spółki jawnej, nawet wówczas, gdy w stosunku do tej spółki toczy się postępowanie egzekucyjne i istnieje szansa na efektywne zakończenie tego postępowania poprzez wyegzekwowanie należności objętych tytułem wykonawczym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn.. akt I GSK 843/12, publ. LEX). Jednakże odpowiedzialność wspólników za zobowiązania podatkowe spółki jawnej również ma charakter subsydiarny, co oznacza że egzekucja wobec wspólnika będzie mogła być podjęta jedynie w przypadku bezskuteczności (w całości lub w części) prowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego.

Ubezpieczenia społeczne wspólników spółek osobowych

07/04/2016 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Wspólnicy spółek osobowych – spółki jawnej, partnerskiej, komandytowej oraz komandytowo – akcyjnej, a także wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym, zdrowotnym i wypadkowym, a niekiedy także na Fundusz Pracy. Powyższy obowiązek ubezpieczenia społecznego wspólnika spółki osobowej wynika wyłącznie z członkostwa w tej spółce (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2012 roku, sygn.. akt II UK 121/12).

Pomimo, iż faktycznie nie są przedsiębiorcami, gdyż status przedsiębiorcy posiada wyłącznie spółka to na gruncie ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych traktowani są oni jak osoby prowadzące działalność pozarolniczą (art. 8 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy). W takim przypadku to wspólnicy, a nie spółka są płatnikami składek na własne ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenia zdrowotne. Spółka może być płatnikiem tych składek wyłącznie w sytuacji, gdy wspólnik świadczy pracę na rzecz tej spółki, natomiast nie będzie ich płatnikiem z tytułu członkostwa wspólników w tej spółce.

Jednocześnie wskazać należy, iż przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie wprowadzają rozróżnienia pomiędzy obiema kategoriami wspólników w spółce komandytowej. Powyższe oznacza, iż na gruncie ww. ustawy osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność są także komandytariusze spółek komandytowych, przez sam swój status wspólnika takiej spółki, bez względu na to, czy uregulowania umowne przewidziały jakiekolwiek pole rzeczywistej aktywności, czy to organizacyjnej, czy to ekonomicznej, czy jakiejkolwiek innej w ramach takiej struktury (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 czerwca 2015 roku w sprawie III AUa 1213/14, publ. LEX). Co więcej wspólnik spółki osobowej podlega obowiązkowym ubezpieczeniom z tytułu działalności spółki od dnia przystąpienia wspólnika do zarejestrowanej spółki, a nie od dnia ujawnienia tego faktu w rejestrze przedsiębiorców (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2014 roku, sygn.. akt II AUa 858/13, publ. LEX).

Pomimo, iż wspólnicy spółek osobowych do celów ubezpieczeniowych traktowani są jak osoby prowadzące działalność gospodarczą to nie są oni jednak uprawnieni do korzystania z preferencyjnych stawek składek na ubezpieczenie społeczne, o jakim mowa w treści przepisu art. 18a ust. 1 ustawy, tzn. nie mają prawa do tzw. „małego ZUSu”.

Jednakże w sytuacji, gdy wspólnik spółki osobowej świadczy usługi na podstawie umowy zlecenia to ma on prawo wybrać tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych (czy z tytułu tej umowy czy uczestnictwa w spółce), przy czym będzie to możliwe jedynie w przypadku, gdy podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe jest równa lub wyższa od najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność, czyli wynoszącej 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.  Albowiem począwszy od 1 stycznia 2016 roku osoba wykonująca umowę zlecenia i prowadząca jednocześnie pozarolniczą działalność, podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym z tytułu tej działalności, jeżeli z racji wykonywania umowy zlecenia podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe jest niższa od najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność.

Wpis został opublikowany również na portalu INFOR http://mojafirma.infor.pl/spolki/spolki/abc-spolek/740161,Wspolnik-spolki-osobowej-a-ZUS.html

Odpowiedzialność komandytariusza za zobowiązania spółki

29/03/2016 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Cechą konstytutywną spółki komandytowej jest występowanie w jej strukturze dwóch kategorii wspólników, tj. komplementariusza oraz komandytariusza. Zgodnie bowiem z art. 102 k.s.h. spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona. Pozycja prawna komplementariusza zbliżona jest do pozycji wspólnika spółki jawnej, albowiem odpowiada on za zobowiązania spółki bez ograniczeń całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i subsydiarnie. Natomiast odpowiedzialność komandytariusza jak wskazuje przywołana powyżej definicja spółki komandytowej pomimo, iż jest solidarna ze spółką i subsydiarna to jest ograniczona do wysokości sumy komandytowej, zaś komandytariusz jest wolny od odpowiedzialności w granicach wkładu wniesionego do spółki.

W tym miejscu zasadnym wydaje się wyjaśnienie w kilku słowach czym tak naprawdę jest suma komandytowa, która dość często (niestety nietrafnie) kojarzona jest z wkładami wnoszonymi do spółki. Po pierwsze suma komandytowa nie jest żadną wartością wnoszoną do spółki, lecz jedynie cyfrowo określoną kwotą wyrażoną w polskiej walucie, wyznaczającą górną granicę odpowiedzialności komandytariusza za zobowiązania spółki w stosunku do jej wierzycieli. Co więcej suma komandytowa jest przypisana do każdego z komandytariuszy indywidualnie. Zatem w przypadku występowania w ramach struktury spółki kilku komandytariuszy do każdego z nich może zostać przypisana inna suma komandytowa. Z uwagi na to, iż suma komandytowa określa zakres odpowiedzialności komandytariusza musi zostać oznaczona w umowie spółki, a także zgłoszona i wpisana do rejestru.

Komandytariusz jest nadto zwolniony od odpowiedzialności w granicach wniesionego wkładu do spółki. Jeżeli zatem wielkość wkładu wniesionego do spółki jest równa lub wyższa od sumy komandytowej to zostaje wyłączona osobista i bezpośrednia odpowiedzialność komandytariusza za zobowiązania spółki (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2008 roku, sygn. akt I CSK 447/07, publ. LEX), co pozwala w tej konkretnej sytuacji na porównanie pozycji komandytariusza do pozycji wspólnika spółki z o.o., gdyż w obu przypadkach wspólnicy są wolni od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Natomiast w sytuacji, gdy komandytariusz wniósł wkład o wartości niższej od sumy komandytowej to nadal ponosi on odpowiedzialność osobistą, lecz wyłącznie do wysokości różnicy pomiędzy sumą komandytową, a wartością wniesionego do spółki wkładu.

W przypadku zwrotu wkładu w całości albo w części odpowiedzialność zostaje przywrócona w wysokości równej wartości dokonanego zwrotu, przy czym za zwrot wkładu w stosunku do wierzycieli spółki rozumie się także każdą wypłatę dokonaną na rzecz komandytariusza, którego wkład został uszczuplony przed uzupełnieniem tego wkładu do pierwotnej wysokości.

Jak zostało wskazane powyżej komandytariusz ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz spółką, przy czym w aspekcie egzekucyjnym odpowiedzialność komandytariusza jest subsydiarna. Powyższe oznacza, iż wierzyciel może sięgnąć do majątku osobistego komandytariusza jedynie wówczas, gdy wykorzystał drogę egzekucji z majątku spółki i gdy egzekucja ta okazała się bezskuteczna. Jedynie na marginesie wskazać należy, iż w stosunku do komandytariusza nie znajdzie zastosowanie art. 778¹ k.p.c., umożliwiający nadanie tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko spółce klauzuli wykonalności przeciwko wspólnikom tej spółki, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do wspólników ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia, zaś do takiej kategorii jak zostało wskazane powyżej nie możemy zaliczyć komandytariusza.

Ponadto komandytariusz nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki komandytowej, gdyż odpowiedzialność taką ponosi na podstawie art. 115 Ordynacji podatkowej tylko komplementariusz.

Tekst został opublikowany również na portalu INFOR.

Odpowiedzialność członka zarządu wobec spółki

04/02/2016 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Zgodnie z art. 293 § 1 k.s.h. członek zarząd odpowiada wobec spółki za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami umowy spółki, chyba że nie ponosi winy. Odpowiedzialność członka zarządu określona ww. przepisie uzależniona jest od spełnienia łącznie następujących przesłanek:

  1. niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków, wynikających z pełnionej przez niego funkcji w spółce;
  2. powstania po stronie spółki szkody;
  3. związku przyczynowego pomiędzy niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem obowiązków, a szkody;
  4. zawinienie członka zarządu spółki przy niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązków;

Ciężar wykazania pierwszych trzech przesłanek spoczywa na spółce, natomiast na członku zarządu spoczywa ciężar udowodnienia braku winy, czyli dołożenia przez niego należytej staranności przy wykonywaniu swoich obowiązków (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2015 roku, sygn. akt II CSK 554/14, publ. LEX).

Niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków przez członka zarządu musi się łączyć z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa lub postanowień umowy spółki. Powyższe oznacza, iż niezastosowanie się członka zarządu do uchwał i decyzji poszczególnych organów spółki może uzasadniać odpowiedzialność na podstawie art. 293 k.s.h. jedynie wówczas, gdy uchwały te i decyzje mają umocowanie w przepisach ustawy lub w umowie spółki. Natomiast jeżeli niewykonana przez członka zarządu uchwała lub decyzja została wydana bez upoważnienia opartego w przepisach lub postanowieniach umowy spółki odpowiedzialność członka zarządu jest wyłączona (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 30 marca 2015 roku, sygn. akt I ACa 825/14, publ. LEX).

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną spółce jeżeli udowodni, iż przy wykonywaniu swoich obowiązków dochował należytej staranności wynikającej z zawodowego charakteru działalności członka zarządu spółki. Co więcej co do zasady odpowiedzialność członka zarządu wobec spółki jest wyłączona w przypadku udzielenia mu absolutorium (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 March 2013 roku, sygn.. akt I ACa 1259/12, publ. LEX)

Jednakże należy pamiętać, iż w pewnych sytuacjach udzielenie absolutorium nie będzie chroniło członka zarządu przez jego odpowiedzialnością wobec spółki. Będzie miało to miejsce m.in. w przypadku wytoczenia pozwu przeciwko członkowi zarządu przez wspólnika spółki (art. 296 k.s.h)., a także gdy udzielenie absolutorium nastąpiło w oparciu o niepełne lub błędne informacje przekazane wspólnikom przez zarząd.

Pamiętać również należy, iż do wytoczenia powództwa przeciwko członkowi zarządu na podstawie art. 293 k.s.h. niezbędna jest uchwała wspólników w tym przedmiocie, zaś nie podjęcie takiej uchwały przed wniesieniem pozwu lub brak potwierdzenia czynności spółki w terminie dwóch miesięcy od wniesienia pozwu może skutkować oddaleniem powództwa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2015 roku, sygn. akt IV CSK 417/14, publl. LEX).

Wpis został opublikowany również na portalu INFOR

Kancelaria Adwokacka Agnieszka Jakubowska - Gregier
ul. Puławska 22 lok. 6, 05-500 Piaseczno, tel. 502 56 82 81, email: [email protected]pl