tel. +48 502 568 281

Renta rodzinna w drodze wyjątku

16/06/2020 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Przyznanie świadczenia w drodze wyjątku następuje na podstawie art. 83 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Stanowi on, że: „Ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą – ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie”.

Warunki przyznania renty rodzinnej

Renta rodzinna w drodze wyjątku zostaje przyznana w szczególnym trybie, gdy dana osoba nie spełnia kryteriów ustawowych do przyznania emerytury bądź renty. Uprawnienie to posiada Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zaś samo przyznanie takiego świadczenia jest wydawane w postaci decyzji, która ma charakter uznaniowy. Aby starać się o nie, należy spełnić łącznie następujące kryteria:

  1. wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty;
  2. nie mogą – ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek – podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym;
  3. nie mają niezbędnych środków utrzymania.
Jak należy rozumieć szczególne okoliczności?

Szczególne okoliczności to przyczyny niezależne od woli wnioskodawcy, niezawinione przez niego, wynikające ze splotu obiektywnych okoliczności.  Są to takie przeszkody, których nie da się usunąć nawet przy dołożeniu maksimum sił i staranności. Prezes ZUS może przyznać świadczenie w drodze wyjątku takiemu wnioskodawcy, który ze względu na względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek nie może podjąć zatrudnienia. O niezdolności do pracy orzeka lekarz orzecznik ZUS. Przez pojęcie wieku należy z kolei rozumieć wiek, w którym osoba ubiegająca się o to świadczenie nie może jeszcze podjąć zatrudnienia z uwagi na niepełnoletność – nieukończenie 18 lat. Pojęcie zaś braku niezbędnych środków utrzymania nie jest zdefiniowane w ustawie emerytalnej. Zgodnie z orzecznictwem, przyznanie świadczenia w drodze wyjątku uzależnione jest od wykazania braku niezbędnych, a nie niewystarczających środków utrzymania.

Szczególnym rodzajem świadczenia jest renta rodzinna, pochodna świadczenia osoby zmarłej. Także przesłanka braku uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym na skutek szczególnych okoliczności, o których  mowa powyżej, odnosi się do osoby zmarłej. Jednym z koniecznych warunków niezbędnych do uzyskania świadczenia na podstawie jest niemożność uzyskania przez ubezpieczonego prawa do emerytury lub renty wskutek szczególnych okoliczności. Zgodnie z orzecznictwem, niespełnienie przez ojca dziecka powyższego warunku powoduje, że nie można skutecznie domagać się renty rodzinnej po ojcu, jako że prawo do tego świadczenia jest pochodną prawa przysługującego ubezpieczonemu. Oznacza to, że może być przyznane dziecku wówczas, gdy mogłoby być przyznane ojcu (wyrok NSA z 11 września 2001 r., II SA 1717/01).

Pierwszy krok – odmowa przyznania renty rodzinnej w zwykłym trybie

Ponadto, konieczne jest w pierwszej kolejności uzyskanie w postępowaniu zwykłym odmownej decyzji ZUS w przedmiocie prawa do emerytury lub renty. Należy także pamiętać, że świadczenie w drodze wyjątku nie może być bowiem przyznane osobie, która nigdy nie podjęła żadnej działalności stanowiącej tytuł do ubezpieczeń społecznych (wyr. WSA w Warszawie z 2.10.2007 r., II SA/WA 808/07). Jest ono skierowane do osób, które miały w przeszłości lub mają obecnie status ubezpieczonych.

Prezes ZUS odmówił przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku? Możesz się odwołać

W przypadku zaś, gdy Prezes ZUS wyda decyzję odmawiającą świadczenia można zwrócić się do Prezesa ZUS w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia  z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w razie kolejnej niekorzystnej decyzji – wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Prezesa ZUS  w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia bądź od razu wnieść skargę do WSA Prezesa ZUS w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

 

Utrata koncesji na alkohol – co dalej?

27/12/2018 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Utrata koncesji na alkohol niewątpliwie dla większości przedsiębiorców stanowi dolegliwą sankcję i co najmniej utrudnia kontynuowanie działalności na wcześniejszych zasadach.

Warunki prowadzenia sprzedaży alkoholu

Cofnięcie koncesji ściśle wiąże się z warunkami prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, którymi są:

  1. posiadanie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), które uprawnia do sprzedaży napojów alkoholowych
  2. wniesienie opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych;
  3. zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych;
  4. w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w pkt 2
  5. posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży;
  6. wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu;
  7. zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;
  8. prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy w stosownych uchwałach wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
  9. przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.

 

Kiedy można stracić koncesję na sprzedaż alkoholu? 

Utrata koncesji możliwa jest w przypadku:

  1. nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw oraz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy, a mianowicie w sytuacji zaopatrywania się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców nie posiadających odpowiedniego zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych lub nieuiszczenia okresowych opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych
  2. nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych;
  3. powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego;
  4. wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł;
  5. przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim.
  6. popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie;
  7. orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem.

 

Najczęstszymi przyczynami utraty koncesji jest zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u podmiotów nieposiadających odpowiedniego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, np. w hipermarketach oraz zakłócanie porządku publicznego. Nie każde jednak naruszenie porządku publicznego, w szczególności zakłócenie ciszy nocnej, musi mieć związek ze sprzedażą i spożywaniem napojów alkoholowych. Tymczasem z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 18 ust. 10 pkt 3 u.w.t. związek ten organ musi wykazać, tak jak i związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany, konkretny punkt sprzedaży (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 maja 2018 roku, sygn.. akt III SA/GL 137/18, publ. LEX).  Pamiętać natomiast należy, że w razie złamania któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie z 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia jest obligatoryjne, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2018 roku, sygn.. akt III SA/Kr 1556/17).

 

Cofnięcie koncesji  – co dalej?

W przypadku otrzymania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu przedsiębiorca ma 14 dni od daty doręczenia decyzji na złożenie odwołania. Warto pamiętać, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Powyższe oznacza, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji można dalej sprzedawać alkohol na dotychczasowych zasadach, Tym samym, przedsiębiorca cały czas jest zobowiązany prowadzić obrót detaliczny napojami alkoholowymi zgodnie z przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz wydanym zezwoleniem. W żaden sposób toczące się postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia nie wyłączyło obowiązków, jakie nakłada na przedsiębiorców ustawodawca, w tym obowiązku złożenia pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim do 31 stycznia, oraz obowiązku uiszczenia pierwszej raty za wydane zezwolenia, w tym samym terminie.

 

Po jakim czasie od utraty koncesji można starać się o nową?

Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu.

Chcesz być na bieżąco? Informacje o najnowszych wpisach na blogu i nie tylko znajdziesz na facebook.com/adwokatpiaseczno/

Odwołanie członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a rozwiązanie umowy o pracę

29/10/2014 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w trakcie trwania kadencji zarządu może być odwołany w każdym czasie na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników, przy czym umowa spółki może zawierać postanowienia ograniczające prawo odwołania członka zarządu, np. do ważnych powodów.

Uchwała o odwołaniu z funkcji członka zarządu spółki z o.o. jest skuteczna z chwilą jej podjęcia i powoduje natychmiastowe ustanie korporacyjnego stosunku członkostwa w zarządzie spółki, przy czym zauważyć należy, iż podjęcie takiej uchwały co do zasady nie prowadzi do automatycznego rozwiązania stosunku pracy będącego podstawą zatrudnienia na tym stanowisku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2011 roku w sprawie II PK 255/10).  W związku z powyższym, by móc rozwiązać umowę o pracę z członkiem zarządu niezbędne jest złożenie przez spółkę stosownego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę, przy czym jako przyczynę wypowiedzenia umowy można wskazać odwołanie członka zarządu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2000 roku w sprawie I PKN 479/99 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 1997 roku w sprawie I PKN 388/97). Co więcej orzecznictwo dopuszcza zawieranie umów o pracę na okres pełnienia funkcji członka zarządu w spółce.

Warto również wskazać, iż wraz z odwołaniem z funkcji członka zarządu możliwe jest jednoczesne wypowiedzenie umowy o pracę lub jej rozwiązanie bez wypowiedzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie I PK 296/02 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 1999 roku w sprawie I PKN 3/99). Natomiast po podjęciu takiej uchwały oświadczenie o wypowiedzeniu umowy w imieniu Spółki musi zostać złożone wyłącznie przez zarząd, a nie radę nadzorczą czy pełnomocnika, który uprawniony jest do reprezentowania Spółki jedynie w umowach z członkami zarządu, albowiem w momencie złożenia takiego oświadczenia odwołany członek zarządu – pracownik nie posiada już tego statusu. W związku z powyższym w sytuacji, gdy zarząd był jednoosobowy wypowiedzenie umowy o pracę odwołanemu członkowi zarządu o ile nie zostało ono złożone wraz z odwołaniem będzie mogło zostać skutecznie złożone dopiero po powołaniu nowego zarządu.

Warto również wskazać, iż w przypadku rozwiązania z naruszeniem prawa umowy o pracę z członkiem zarządu spółki kapitałowej odwołanym na podstawie art. 203 § 1 lub art. 370 § 1 k.s.h. nie jest wyłączone roszczenie o przywrócenie do pracy (por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 roku w sprawie III PZP 3/12).

Kancelaria Adwokacka Agnieszka Jakubowska - Gregier
ul. Puławska 22 lok. 6, 05-500 Piaseczno, tel. 502 56 82 81, email: adwokat@gregier.pl