Logo

tel. +48 502 568 281

Utrata wartości samochodu, która powstała w wyniku kolizji lub wypadku  

22/01/2019 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Prawie zawsze kolizja lub wypadek drogowy wiąże się z utrata wartości samochodu.  Poszkodowanemu wówczas w takiej sytuacji przysługuje uprawnienie do wystąpienia do ubezpieczyciela z roszczeniem o pełną kompensatę szkody na podstawie art. 361 § 2 k.c. W praktyce oznacza to, iż oprócz pokrycia pełnego kosztu naprawy auta i przywrócenia go do stanu pierwotnego, ubezpieczyciel powinien również wypłacić właścicielowi samochodu sumę pieniężną odzwierciedlającą utraconą wartość rynkową tegoż pojazdu.

Takie rozstrzygnięcie omawianego zagadnienia przyjął także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 października 2001 r. (sygn. akt III CZP 57/01, OSNC 2002/5/57). Zgodnie z ww. orzeczeniem odszkodowanie za uszkodzenie samochodu może obejmować oprócz kosztów jego naprawy także zapłatę sumy pieniężnej, odpowiadającej różnicy między wartością tego samochodu przed uszkodzeniem i po naprawie.

Utrata wartości samochodu powypadkowego

Przegląd rynku motoryzacyjnego jednoznacznie wskazuje na to, że pojazdy bezwypadkowe uzyskują na rynku wtórnym znacznie wyższe ceny od tych, które mają za sobą przeszłość w postaci przebytych napraw blacharsko – lakierniczych. Jak słusznie zauważono w wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2008 roku sygn. akt III Ca 1327/07, nie ma znaczenia, że w następstwie uszkodzeń dokonany wymiany elementów nadwozia na nowe. U podłoża utraty wartości handlowej samochodu powypadkowego leżą przede wszystkim względy psychologiczne potencjalnego nabywcy i sama świadomość tego sprawia, iż pojazd taki jest mniej warty od analogicznego modelu bezwypadkowego. Nie zmienia tego nawet fakt, że w wyniku naprawy przywrócono jego stan sprzed zdarzenia.

Jeśli zaś mowa o przywróceniu stanu poprzedniego, można mówić o nim jedynie wówczas, gdy stan samochodu po przeprowadzonej w autoryzowanej stacji obsługi naprawie pod każdym istotnym względem odpowiada stanowi niniejszego samochodu sprzed wypadku. W takim przypadku pod uwagę brane są takie elementy takie jak stan techniczny, zdolność użytkowa, użyte do naprawy części składowe, trwałość oraz wygląd estetyczny.

Szacowanie wysokości utraty samochodu

Do szacowania wysokości utraty wartości handlowej pojazdu przeważnie stosuje się Instrukcję Określania Rynkowego Ubytku Wartości Pojazdów Nr 1/2009 z dnia 12 lutego 2009 roku, przygotowaną przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Samochodowych EKSPERTMOT.

Mimo, że nie istnieją żadne przepisy uzależniające otrzymanie odszkodowania z tytułu utraty wartości handlowej od wieku pojazdu, ponieważ to nie wiek pojazdu jest podstawową przesłanką do określenia tejże kwoty, a sam fakt zaistnienia utraty wartości pojazdu po wypadku, która bezsprzecznie następuje w przypadku uszkodzenia pojazdu, to jednak w praktyce realna szansa otrzymania od towarzystwa ubezpieczeniowego rekompensaty zachodzi w przypadkach aut nie starszych niż 6 lat. Dzieje się tak dlatego, że ubytek wartości rynkowej maleje wprost proporcjonalnie do wieku danego pojazdu, tzn. że im pojazd jest młodszy, tym różnica w wartości handlowej jest większa, a im auto jest starsze, tym ta różnica coraz bardziej zaciera się. Istnieją jednak wyjątki od tej reguły potwierdzające fakt, że każda wycena powinna dokonywana być indywidualnie z uwzględnieniem wszystkich, często niestandardowych czynników.

Autorem wpisu jest Pan Marek Pękacki

Nasza Kancelaria oferuje pomoc prawną w sporach z towarzystwami ubezpieczeniowymi.

Odszkodowanie za zmianę planu zagospodarowania przestrzennego

08/06/2015 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy:

  1.  odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo
  2.  wykupienia nieruchomości lub jej części.

Odszkodowanie, o którym mowa ww. przepisie przysługuje w sytuacji, gdy korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone. Przepis ten przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą gminy zarówno w sytuacji, kiedy obniżenie wartości nieruchomości jest rezultatem utraty możliwości korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy, jak i w sposób dotychczas dozwolony, w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przy czym dla ustalenia odpowiedzialności odszkodowawczej gminy nie jest konieczne faktyczne korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem, ale wystarczy ustalenie potencjalnej możliwości korzystania w sposób dotychczas przewidziany (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach I Wydział Cywilny z dnia 29 stycznia 2014 roku, sygn. akt I ACa 1002/13, publ. Legalis). Wskazać należy, iż nie każde ograniczenie korzystania z nieruchomości w związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego będzie powodować odpowiedzialność odszkodowawczą po stronie gminy, bowiem przyznanie odszkodowania może nastąpić jedynie w przypadku, gdy korzystanie z nieruchomości zostało „istotnie ograniczone”. Powyższe oznacza, iż odszkodowanie za zmianę planu zagospodarowania przestrzennego przysługuje na zasadzie wyjątku, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, kiedy właściciel nie może w pełni korzystać z prawa własności w granicach prawa. Klasycznym przykładem uniemożliwienia lub istotnego ograniczenia korzystania z nieruchomości będzie zmiana charakteru działki z budowlanej na niebudowlaną czy też jej przeznaczenia, np. z zabudowy wielorodzinnej na jednorodzinną. W tym miejscu warto wskazać, iż niekiedy zwiększenie zacienienia lokalu może zostać uznane za  istotne ograniczenie korzystania z lokalu w dotychczasowy sposób lub w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Sąd Najwyższy uznał, iż nadmierne zacienienie lokalu mieszkalnego może prowadzić do takich skutków przez uniemożliwienie pełnego wykorzystania lokalu także w zakresie np. wykorzystania nasłonecznienia jako źródła ciepła, hodowli roślin, korzystania z balkonu itp. Z kolei tego rodzaju ograniczenie możliwości korzystania z lokalu mieszkalnego może prowadzić do obiektywnego obniżenia jego wartości, a tym samym wartości całej nieruchomości i w konsekwencji powodować szkodę jej właściciela (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2008 roku, sygn. akt I CSK 191/08, publ. Legalis).

Odszkodowanie przysługuje za szkodę rzeczywistą, przez które to pojęcie należy rozumieć obiektywny spadek wartości nieruchomości, wynikający z uniemożliwienia lub istotnego ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości w wyniku uchwalenia planu miejscowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013 roku, sygn. akt IV CSK 680/12, publ. Legalis). Wobec powyższego właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, której wartość uległa obiektywnemu obniżeniu w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w tym przepisie, przysługuje w stosunku do gminy roszczenie o odszkodowanie już za samo obniżenie wartości nieruchomości. Wprawdzie decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, niemniej jednak w kontekście wskazanego przepisu zasadnicze znaczenie ma fakt, że decyzja taka potwierdza prawnie dopuszczalny sposób korzystania z danej nieruchomości bez względu na to czy adresatem tej decyzji jest właściciel nieruchomości.

Czy w zakres odszkodowania wchodzą koszty opieki osób trzecich?

20/11/2014 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Tak. Poszkodowanemu przysługuje od podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania zwrot kosztów opieki sprawowanych przez osoby trzecie, przy czym poszkodowany nie jest zobowiązany do udowodnienia poniesionych w tym zakresie wydatków i może dochodzić roszczenia także wówczas, jeżeli opiekę nad nim sprawowały osoby najbliższe (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 1977 roku w sprawie I CR 143/77).

Zgodnie bowiem z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego tytułu koszty (…). W zakres pojęcia „wszelkie wynikłe z tego tytułu koszty” wchodzą koszty leczenia w szerokim tego słowa znaczeniu, tj. pobyt w szpitalu, konsultacje lekarskie, dodatkowa pomoc pielęgniarska, wydatki na lekarstwa, koszty związane z transportem poszkodowanego po wypadku do domu, do szpitala, na zabieg, koszty odpowiedniego odżywiania się, wydatki związane z opieką i pielęgnacją po wyjściu ze szpitala itp. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 24 października 2012 roku w sprawie I ACa 456/12).

W związku z powyższym w sytuacji, gdy poszkodowany na skutek doznanych uszkodzeń ciała nie może wykonywać samodzielnie niektórych czynności – przygotowania posiłku, prania, zmieniania opatrunków, sprzątania, zakupów żywnościowych itp. i korzysta w tym zakresie z pomocy osób trzecich ma on prawo dochodzić odszkodowania tytułem zwrotu kosztów opieki, zaś sam fakt, iż opiekę nad nim sprawują członkowie rodziny i to nieopłatnie pozostaje bez znaczenia dla możliwości dochodzenia tego roszczenia. Dochodząc od ubezpieczyciela czy sprawcy wypadku zwrotu kosztów opieki osób trzecich poszkodowany musi zatem wykazać jedynie, iż w związku z wypadkiem nie mógł samodzielnie wykonywać niektórych czynności, korzystał z pomocy osób trzecich oraz w jakim rozmiarze (ilość dni po ile godzin dziennie). Dla ustalenia wysokości odszkodowania niewątpliwie pomocne będzie również sięgnięcie do cenników specjalistycznych ośrodków, zajmujących się świadczeniem usług opiekuńczych.

Odszkodowanie i zadośćuczynienie za zmarnowany urlop

05/11/2014 ,

By Agnieszka Jakubowska - Gregier

With 0 comments

Urlop dla większości z nas stanowi jeden z najbardziej oczekiwanych okresów w roku, podczas którego oprócz nabrania opalenizny chcemy porzucić wszelkie troski dnia codziennego i naładować baterie. Jednakże nie zawsze pomimo skrupulatnej selekcji ofert biura turystycznego i wyboru najlepszej w naszej ocenie oferty, wycieczka spełnia nasze oczekiwania i co najważniejsze warunki umowy, zawartej z biurem. Co w takiej sytuacji może zrobić niezadowolony turysta?

Przede wszystkim powinien on niezwłocznie zawiadomić o tym wykonawcę oraz organizatora wycieczki. Niezależnie od powyższego zawiadomienia powinien on ponadto w terminie 30 dni od daty zakończenia wycieczki złożyć do organizatora wycieczki, z którym zawarł umowę na świadczenie usług reklamację, zawierającą wskazanie uchybień w sposobie wykonania umowy oraz określenie swojego żądania. Organizator co do zasady ma 30 dni na ustosunkowanie się do złożonej reklamacji – jeżeli w tym terminie nie poinformuje klienta o swoim stanowisku  przyjmuje się, iż organizator uznał reklamację za uzasadnioną. Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, iż w przypadku sporu sądowego brak odpowiedzi biura należy potraktować, jako uznanie długu.

Wiemy już zatem, jakie formalności musimy spełnić przy składaniu reklamacji, ale jak określić wysokość przysługującego nam odszkodowania. W tym zakresie przydatna będzie tabela Frankfurcka (do pobrania tutaj), która określa procentowo wysokość odszkodowania za dane uchybienie ze strony organizatora wycieczki.

Warto również wskazać, iż nienależyte wykonanie umowy przez organizatora wycieczki może stanowić podstawę do żądania zadośćuczynienia za zmarnowany urlop, dochodzonego na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku o usługach turystycznych (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 roku w sprawie III CZP 79/10). W tym miejscu warto dodać, iż niekiedy nienależyte wywiązanie się przez biuro turystyczne z postanowień umowy stanowić może także naruszenie dóbr osobistych uczestnika wycieczki w postaci zdrowia czy życia, co również może stanowić podstawę do żądania zadośćuczynienia.

Kancelaria Adwokacka Agnieszka Jakubowska - Gregier
ul. Puławska 22 lok. 6, 05-500 Piaseczno, tel. 502 56 82 81, email: [email protected]